Why Early Profitability is Critical for New Businesses?

English Version

Ravi’s Dream: Launching Masala Bowl

Ravi Deshmukh was a man with a dream. After spending a decade in a Pune IT company, he was done with performance reviews, fixed salaries, and watching others chase their passions. He wanted to create something of his own. His mother, known in their neighborhood for her authentic Maharashtrian cooking, had unknowingly planted the idea years ago.

So at 35, Ravi quit his job and launched Masala Bowl — a home-style cloud kitchen that would serve authentic Maharashtrian thalis to office-goers and bachelors across the city. He was confident. After all, everyone around him had said, “Food business chalu kela ki paisa ayilach!” (Once you start a food business, money is guaranteed.)

He leased a small commercial kitchen in Kothrud. Hired a cook. Bought fancy packaging material. Even got a logo designed by a freelancer for ₹5,000. He spent weeks setting up his Instagram page, shooting food photos, and talking to a digital marketing agency that promised him “5,000 followers in 3 months.”

Ravi was confident of pulling off the food business successfully as he was an achiever. He was a fast learner and a keen observer. Had learned team and task management on the job and that too from the best in the industry, during his job. His savings? Ravi had ₹4.5 lakhs of his own, and another ₹3 lakhs loaned by his father — his retirement money, handed over with a proud smile.

Month One: The Electric Start

The first month was electric. Friends ordered regularly. The family called to appreciate the photos. Neighbors asked, “How’s business?” and he answered with pride: “Busy!” But while Instagram likes increased, Ravi’s bank balance steadily dropped. Every thali he sold at ₹160 cost him around ₹115 to make and deliver. Add rent, salaries, software tools, and his marketing agency’s fees, and Ravi was losing ₹25-₹30 on every order.

But he didn’t panic. He told himself, “It takes time. This is the investment phase I need to be patient.”

Month Two: The Dip

The second month was quieter. Friends stopped ordering. His social media posts weren’t converting into sales. One day, a Swiggy customer left a 2-star review because the chutney spilled. That single review ate into his confidence more than he expected.

One Friday evening, after packing only six orders for the whole day, Ravi sat in his kitchen, staring at the empty stainless-steel containers. The sound of the exhaust fan was the only noise in the room. His cook, Ajay, gently asked, “Sir, salary kab milega? Pichhla mahina pending hai…” Ravi nodded. “Bas kal de deta hoon.” He had no idea how. He hadn’t paid rent either.

But still, he didn’t tell anyone at home. Every evening, when his mother asked, “Kai re, kasa chalu aahe business?” (How is it going?), he smiled and said, “Changla aahe. Orders vadhtay aahet.” (It’s good. Orders are increasing.)

That night, he opened his spreadsheet. For the first time, he tried to calculate what it would take to simply cover his costs — to break even. The number startled him. He would need to sell 120 thalis a day to just stay afloat — a number he wasn’t even reaching in a week.

Month Three: The Breaking Point

One morning, his father walked into his room with folded hands and asked, “Ravi, I’m not doubting you, beta. But how long before you start earning from this?” Ravi nodded silently. But that question echoed all day.

It wasn’t just about money anymore. It was about his identity. About letting down the very people who had supported him. About watching his dream slowly turn into a source of anxiety, not joy. He started having trouble sleeping. He avoided calls from friends. His health began to suffer. He had aged years in just a few weeks.

One evening, sitting on the steps outside his dark kitchen, staring into the streetlight, Ravi whispered to himself: “Why is no one talking about this part? Why didn’t anyone tell me that starting is not the hard part… surviving is.”

The Turnaround

That’s when Meena Joshi entered the scene — a family friend and a successful entrepreneur who ran a home decor business. She listened to his entire story. Patiently. Then she said something that changed everything: “Ravi, you’ve been trying to swim before you learned to float. Business isn’t about big dreams at first — it’s about surviving. Every rupee you lose is one step closer to shutting down. Your job right now isn’t to expand, it’s to stop bleeding.”

What Should Ravi Do to Save His Business?

Marathi Version

पोहण्याची घाई करू नका — प्रथम तरंगायला शिका

नवीन व्यवसायांसाठी लवकर नफा का महत्त्वाचा आहे?

रवीचे स्वप्न: मसाला बाउलची सुरुवात

रवी देशमुख हा एक स्वप्न पाहणारा माणूस होता. पुण्यातील एका आयटी कंपनीत दहा वर्षे घालवल्यानंतर, त्याला कामगिरी मूल्यांकन, निश्चित पगार आणि इतरांना त्यांच्या आवडींचा पाठलाग करताना पाहणे याचा कंटाळा आला होता. त्याला स्वतःचा काहीतरी निर्माण करायचे होते. त्याच्या आईच्या, परिसरात प्रसिद्ध असलेल्या खास महाराष्ट्रीय स्वयंपाकाने, अनेक वर्षांपूर्वी त्याच्या मनात ही कल्पना अनायासे रुजवली होती.

म्हणून, वयाच्या 35 व्या वर्षी, रवीने नोकरी सोडली आणि मसाला बाउल सुरू केले — एक घरगुती क्लाउड किचन जे ऑफिस कर्मचारी आणि बॅचलर्ससाठी खास महाराष्ट्रीय थाळ्या देणार होते. त्याला आत्मविश्वास होता. शेवटी, त्याच्या आजूबाजूच्या प्रत्येकाने सांगितले होते, “फूड बिझनेस चालू केला की पैसा येईलच!”

त्याने कोथरूडमध्ये एक छोटे व्यावसायिक किचन भाड्याने घेतले. एक स्वयंपाकी नेमला. आकर्षक पॅकेजिंग सामग्री खरेदी केली. एका फ्रीलान्सरकडून ₹5,000 मध्ये लोगो डिझाइन करून घेतला. त्याने इन्स्टाग्राम पेज तयार करण्यात, फूड फोटो काढण्यात आणि एका डिजिटल मार्केटिंग एजन्सीशी बोलण्यात आठवडे घालवले, ज्यांनी त्याला “3 महिन्यांत 5,000 फॉलोअर्स” देण्याचे वचन दिले होते.

रवीला खात्री होती की तो फूड बिझनेस यशस्वीपणे करेल, कारण तो एक यशस्वी व्यक्ती होता. तो जलद शिकणारा आणि बारकाईने निरीक्षण करणारा होता. त्याने नोकरीदरम्यान, उद्योगातील सर्वोत्तमांकडून, टीम आणि टास्क व्यवस्थापन शिकले होते. त्याची बचत? रवीकडे स्वतःचे ₹4.5 लाख आणि वडिलांनी दिलेले ₹3 लाख कर्ज — त्यांचे निवृत्तीचे पैसे, अभिमानाने हसत दिलेले.

पहिला महिना: उत्साहपूर्ण सुरुवात

पहिला महिना उत्साहपूर्ण होता. मित्रांनी नियमित ऑर्डर्स दिल्या. कुटुंबीयांनी फोटोंचे कौतुक करण्यासाठी फोन केले. शेजारी विचारायचे, “बिझनेस कसा आहे?” आणि तो अभिमानाने उत्तरायचा: “बिझी आहे!” पण इन्स्टाग्रामवर लाईक्स वाढत असताना, रवीचे बँक बॅलन्स सतत कमी होत होते. प्रत्येक ₹160 ची थाळी तयार करण्यासाठी आणि डिलिव्हर करण्यासाठी ₹115 खर्च येत होता. भाडे, पगार, सॉफ्टवेअर टूल्स आणि मार्केटिंग एजन्सीच्या फीमुळे, रवीला प्रत्येक ऑर्डरवर ₹25-₹30 चा तोटा होत होता.

पण त्याने घाबरून जाऊ नये, असे स्वतःला सांगितले. “याला वेळ लागतो. ही गुंतवणुकीची अवस्था आहे, मला संयम ठेवावा लागेल.”

दुसरा महिना: खचणे

दुसरा महिना शांत होता. मित्रांनी ऑर्डर देणे बंद केले. त्याचे सोशल मीडिया पोस्ट्स विक्रीत रूपांतरित होत नव्हत्या. एके दिवशी, एका स्विगी ग्राहकाने चटणी सांडल्यामुळे 2-स्टार रिव्ह्यू दिला. त्या एका रिव्ह्यूने त्याचा आत्मविश्वास अपेक्षेपेक्षा जास्त डगमगवला.

एका शुक्रवार संध्याकाळी, संपूर्ण दिवसात फक्त सहा ऑर्डर्स पॅक केल्यानंतर, रवी आपल्या किचनमध्ये बसला, रिकाम्या स्टेनलेस-स्टीलच्या डब्यांकडे पाहत. एक्झॉस्ट फॅनचा आवाज हा खोलीतील एकमेव आवाज होता. त्याचा स्वयंपाकी, अजय, हळूच म्हणाला, “सर, सॅलरी कधी मिळेल? मागच्या महिन्याची थकली आहे…” रवीने मान डोलावली. “उद्या देतो.” त्याला काहीच कळत नव्हते. त्याने भाडेही भरले नव्हते.

पण तरीही, त्याने घरी कोणाला काही सांगितले नाही. दर संध्याकाळी, जेव्हा त्याची आई विचारायची, “काय रे, कसा चालू आहे बिझनेस?” तेव्हा तो हसून म्हणायचा, “चांगला आहे. ऑर्डर्स वाढतायेत.”

त्या रात्री, त्याने आपले स्प्रेडशीट उघडले. प्रथमच, त्याने खर्च भागवण्यासाठी — ब्रेक इव्हन करण्यासाठी — किती लागेल याचा हिशेब केला. तो आकडा पाहून तो थक्क झाला. खर्च भागवण्यासाठी त्याला दररोज 120 थाळ्या विकाव्या लागणार होत्या — ज्या आकड्यापर्यंत तो आठवड्याभरातही पोहोचत नव्हता.

तिसरा महिना: ब्रेकिंग पॉइंट

एका सकाळी, त्याचे वडील त्याच्या खोलीत हात जोडून आले आणि म्हणाले, “रवी, मी तुझ्यावर शंका घेत नाही, बेटा. पण यातून तुला कमाई कधी सुरू होईल?” रवी शांतपणे मान डोलावला. पण तो प्रश्न दिवसभर त्याच्या मनात घुमत राहिला.

आता फक्त पैशांचा प्रश्न नव्हता. हा त्याच्या ओळखीचा प्रश्न होता. ज्यांनी त्याला पाठिंबा दिला होता, त्यांना निराश करण्याचा. त्याचे स्वप्न हळूहळू आनंदाऐवजी चिंतेचे कारण बनत होते. त्याला झोप लागेनाशी झाली. मित्रांचे फोन टाळू लागला. त्याचे आरोग्य खालावले. काही आठवड्यांतच तो वर्षांनी मोठा दिसू लागला.

एका संध्याकाळी, किचनबाहेरच्या पायऱ्यांवर बसून, रस्त्यावरील दिव्याकडे पाहत, रवी स्वतःशीच पुटपुटला: “हा भाग कोणी का बोलत नाही? मला कोणी का सांगितले नाही की सुरू करणे अवघड नाही… टिकून राहणे आहे.”

टर्नअराउंड

तेव्हाच मीन जोशी आली — एक कौटुंबिक मैत्रीण आणि यशस्वी उद्योजिका, जी होम डेकोरचा व्यवसाय चालवत होती. तिने रवीची संपूर्ण कथा ऐकली. संयमाने. मग तिने काहीतरी सांगितले ज्याने सर्व काही बदलले: “रवी, तू तरंगायला शिकण्यापूर्वी पोहण्याचा प्रयत्न करतोयस. बिझनेस प्रथम मोठ्या स्वप्नांबद्दल नाही — तो टिकून राहण्याबद्दल आहे. तू गमावलेला प्रत्येक रुपया तुला बंद करण्याच्या जवळ घेऊन जातो. तुझी नोकरी आता विस्तार करण्याची नाही, तर रक्तस्त्राव थांबवण्याची आहे.”

रवीने त्याचा व्यवसाय वाचवण्यासाठी काय करावे?